Ruigpootuil op Schier!

Vlak voordat ik begon te twitchen, broedden enkele paartjes ruigpootuil in de Drenthse bossen. Na 2009 was dat echter afgelopen en sindsdien was het een vrijwel onmogelijke soort. We hebben nog weleens in maart gezocht in de Drenthse bossen, in 2013 deden we een vergeefse poging naar een roepende vogel op de Veluwezoom en in 2023 hoorde we er mogelijk eentje, maar werd de soort uiteindelijk niet aanvaard op die dag. Oftewel, ruigpootuil is een soort die nog hoog op mijn verlanglijstje stond. En gisterenmiddag werd er zowaar eentje gevonden in Nederland, op Schiermonnikoog! De vogel werd gevonden met een warmtebeeldkijker, maar in het verleden doken vaker zeldzame uiltjes (ook dwerguil) op op klassieke dwaalgastplekken, maar waren eigenlijk nooit twitchbaar. Tot nu dus! Helaas zag ik de melding gisteren een half uur te laat en het kwam gewoon net beroerd uit, dus ik besloot niet te gaan. Het halen van de pont was waarschijnlijk ook maar net wel/niet haalbaar geweest. 

Zoals verwacht verdween de ruigpootuil na zonsondergang om te gaan jagen in de duinen, maar gezien de harde zuidwestenwind vannacht was het vrijwel uitgesloten dat de vogel van het eiland zou vertrekken. De vogel zou dus nog op Schiermonnikoog moeten zitten, maar moest dus wel teruggevonden worden. Na wat wikken en wegen besloot ik dus toch maar de gok te wagen en de veerpont van 6:30 vanuit Lauwersoog te nemen. De ervaring leert dat er vermoedelijk weinig mensen de gok zouden wagen en de vogelaars op het eiland hadden 'm al gezien. Dus wie zou er gaan zoeken? Ik voelde weinig voor het afwachten van de piep en uiteindelijk sloot ook Matthijs Molenaar aan. Iets na drieën vertrok ik dus uit Barendrecht en ruim op tijd arriveerden we in Lauwersoog. 

Na een voorspoedige overtocht (we waren inderdaad de enige op de boot voor de vogel) vertrokken we met onze fietsen naar de plek van gisteren, waar we in het donker al konden starten met de warmtebeeldkijker. Overal zaten lijsters en vinkachtigen te slapen en even spannend was het met een houtduif... Diverse houtsnippen kwamen nog binnen en toen het langzaam licht werd, werd het zoeken wat makkelijker. In de boom van gisteren zat de vogel echt niet, dus langzaamaan probeerde we het bos (de meest oostelijke bosjes op Schiermonnikoog) uit te kammen. Ondertussen nam de wind ook toe en regelmatig kregen we nu een buitje op ons dak. Ook het bos van de eendenkooi bleek best goed te bekijken, maar helaas ook daar geen spoor van de vogel.

Vanaf een uur of 9 hadden we wat hulp van anderen, maar zoals verwacht was het zeer rustig. Omdat we het grootste deel van het bos hadden gehad, bleek na een tactische analyse dat het boerenerf aan de Heereweg wellicht de grootste kansen had. De vogel was immers richting het oosten gaan jagen en zoeken naar het westen zag eruit als een kansloos verhaal. Terwijl we rustig over het zandpaadje naar het oosten trapten, kwamen we nog twee complexjes tegen in de duinen. Deze hadden we nog links laten liggen, maar we besloten ze toch nog maar even te checken. Het zou moeten kunnen. De eerste was leeg, maar in de tweede zag ik van bovenaf iets warms zitten. Matthijs ziet een fazant wegvliegen, dus ik ga er vanuit dat dat de warmtebron was, maar loop toch even om. Vanaf het zandpad zie ik nog steeds iets warms, wissel mijn warmtekijker in voor m'n verrekijker en zie dan de kenmerkende, grijsgeblokte rug van de ruigpootuil. Hij zit hier!! 

De eerste blik op de vogel...

Ruigpootuil

De vogel heeft een kleine lijsterbes direct langs het pad uitgekozen, waar hij ook nog eens vol in de regen en de wind zit. We lopen om het struikje heen en zien hem dan van voren, waar hem in zijn felgele ogen aankijken. Wat een soort en wat een ontlading! We hadden eigenlijk al ingecalculeerd dat de vogel uit het duin was vertrokken, en dan was het verhaal wel weer een stuk lastiger geworden. Nu laat de vogel zich werkelijk schitterend bekijken, en omdat de vogel laag zit moet je ook dichtbij zitten/liggen om 'm goed te bekijken. 

Ruigpootuil

Uiteindelijk vonden we de vogel dus na 2,5 uur zoeken terug en op 200 meter afstand van de plek van gisteren. Dankzij onze terugvondst kwamen nog diverse vogelaars van het eiland van de vogel genieten, en maakten ook in de rest van het land twitchers aanstalten om af te reizen. Aangezien wij de boot van 10:45 met gemak konden halen, vertrokken wij uitermate tevreden weer naar de vaste wal! 

Ruigpootuil

Na ruim een uur op de terugweg te zijn, werd plotseling een sperweruil gemaild op een kwartiertje afstand van waar we op dat moment reden. In de Rottige Gemeente zou deze dwaalgast uit het noorden zijn gefotografeerd. Ondanks dat ik de vogel van 2013 meerdere keren heb gezien, wil ik voor Matthijs nog wel een korte poging wagen. Even is het onduidelijk wat de exacte locatie is, maar wanneer we die gevonden hebben zijn we vrij vlot op de plek. De tak waar de vogel is gefotografeerd hebben we dan ook snel gevonden, maar verder is het een lastige en onoverzichtelijke plek. Bovendien ontbreekt van de vogel ieder spoor, dus we besluiten geen tijd te stoppen om te zoeken. Het had leuk geweest, maar helaas! Na een voorspoedige rit zijn we even later weer in het westen en blijkt dat de vogel 1,5u nadat we vertrokken was teruggevonden. Dat zal wel druk gaan worden op die plek... 

Tak waarin de sperweruil was gefotografeerd...