Een schitterende soort en een goed verhaal

Ruim een maand geleden werd op de Marker Wadden een roodkeelstrandloper ontdekt. Dat was pas de 8ste keer dat deze Oost-Siberische soort in Nederland werd waargenomen, maar bleek voor mij helaas onhaalbaar. Een (reeds volgeboekte) pontje vertrok nog om 13:00 vanuit Lelystad, maar die was voor mij toen ruim onhaalbaar. Uiteindelijk zagen alleen drie vogelaars die op de gok naar de haven waren gereden (en dus nog mee konden) de vogel, maar voor de rest van vogelend Nederland was de vogel onbereikbaar. Ook in voorgaande jaren bleek de soort lastig, bleven altijd slechts één dag en de laatste twitchbare dateert uit 2011. Mogelijk dat een exemplaar uit 2024 op het Balgzand langer dan één dag bleef, maar uiteindelijk is die voor slechts één dag aanvaard. Toen die vogel bekend werd gemaakt heb ik daar met nog enkele tientallen nog wel een vergeefse poging gedaan, maar helaas...

Groot was dan ook de blijdschap toen gisteren weer een roodkeelstrandloper werd doorgepiept, inclusief overtuigende foto's. Het enthousiasme werd iets getemperd toen de locatie bekend werd: het oostelijke puntje van de Boschplaat op Terschelling. Veel verder kan het eigenlijk niet in Nederland. Desalniettemin besloten Leon Boon en ik toch een poging te wagen. We hadden de tijd vandaag, het is een schitterende soort (voor beiden nog nieuw) en niet vies van een avontuurtje in een verder saai jaar. Om 5:00 vertrokken we dan ook uit Ambacht, waarna we inclusief een stop ruim op tijd in Harlingen waren voor de snelboot van 8:15. Tot onze grote verbazing waren we de enige op de boot voor de vogel... De rest had zich kennelijk weerhouden door de inspanning en onzekerheid. 

Stralend zonnetje in Harlingen

Eenmaal op het eiland was een elektrische fiets snel gehuurd op de 25km durende tocht aan te vangen. Zeker het laatste stuk van ca. 8 km staat bekend als taai, aangezien dat volledig onverhard is. De heenweg was echter aangenaam, met een windje in de rug en in goed gezelschap van enkele NJN'ers die de vogel gisteren hadden gevonden. Aangezien het water vandaag ruim een half uur later dan gisteren op het hoogste punt zou komen, hadden we ruim de tijd. Kwart over elf waren we op de oostpunt en na een half uur lopen kwamen we op de hoogwatervluchtplaats. Ruim 6,5 uur na vertrek thuis dus eindelijk op locatie...

Gisteren was de vogel ontdekt in een groep overtijende strandlopers en bontbekplevieren op het strand, maar de hoop was dat 'tie met opkomend tij ook prima op het wad te zien zou moeten zijn. De hoogwatervluchtplaats is dus aan de zuidkant van het eiland (uitkijkend over de Waddenzee), maar de verwachting was dat door de zuidwestenwind net als gisteren weer een groot deel naar de Noordzeekant zou verkassen om daar op het strand en in jonge duintjes te overtijen. Een aantal NJN'ers was al aanwezig, zodat we met een mannetje of 12 het Wad checken. Voornamelijk rosse grutto's, zilverplevieren, bontbekplevieren en drieteenstrandlopers krijgen de aandacht, naast de vele scholeksters, meeuwen en sterns die aanwezig waren. 

Langzaam komt het water (zowel in de lucht als in de zee...) dichterbij

Al vrij vlot wordt een opvallende strandloper opgemerkt tussen de bontjes en drieteentjes, maar te ver. Het kleinere formaat, witte onderzijde in contrast met een bruine bovenzijde en een rossige keel vallen echter op. De vogel vliegt dichterbij, maar door een onweersbui die op dat moment boven ons losbarst gaat alles in paniek alle kanten op en valt er door de harde regen niks meer te zien. Het had 'm zomaar kunnen zijn, maar de vogel krijgen we niet meer teruggevonden als de bui is gepasseerd. 

Naderende onweersbui

Tot een uur of twee vermaken we ons met de vele steltlopers met daartussen nog één kleine strandloper. Een adulte zeearend vliegt nog langs, een wespendief wordt nog opgemerkt en in het Amelandergat zit zowaar nog kort een kleinste jager ter plaatse. Na een tijdje zien we steeds meer steltlopers het eiland oversteken naar de plek van gisteren, en als het weer gaat regenen besluiten Leon en ik achter Tim Langerak aan te gaan die al eerder naar de oude plek was gegaan. Het water staat ook bijna hoog (rond 15 uur was het hoog), dus op het wad verwachten we weinig extra. 

Op het strand staat inderdaad een mooie groep met honderden bontbekken en wat drieteentjes, maar minder dan gisteren zo klinkt het al snel. De groep is nog wat onrustig, dus Leon en ik besluiten om te lopen om vanaf het westen een ander deel van de groep hopelijk beter te kunnen bekijken. Tim en nog enkele vogelaars doen dat vanaf het oosten. Nauwelijks zijn Leon en ik in positie als ik de anderen bij elkaar door de scope zie kijken, en vervolgens Tim z'n telefoon zie pakken. Dat moet raak zijn! Inderdaad gaat gelijk mijn telefoon over en hoor de boodschap van Tim dat hij er tussen staat. Dus toch! We hadden de moed bijna opgegeven, moesten ook al een beetje richting de boot (half zes vertrekt de laatste), dus dit was een ideaal scenario!

Roodkeelstrandloper

We laten alles voor wat het is en sprinten door de kwelder om de groep niet te verstoren naar Tim toe. Na enkele minuten zien we 'm dan eindelijk, schitterend! De vogel staat rustig tussen de bontbekken te rusten en haalt heel af en toe de kop uit z'n veren. Wat een schitterende vogel. De roodoranje borst knalt er werkelijk uit, in contrast met de spierwitte onderzijde. Een hele fraaie strandloper, die zich nu rustig op het gemakje laat bewonderen. Vanaf een hoog duintop op 200 meter van de vogel hebben we goed overzicht, zonder de vogel te verstoren. 

Roodkeelstrandloper

Niet veel later komen ook de vogelaars vanaf het wad aangerend (dat was nog wel een stukje), zodat na een minuutje of tien iedereen de vogel heeft gezien! Ook een Duitser blijkt nog de overtocht te hebben gemaakt en is ook zeer verheugd de vogel te mogen bewonderen, zodat we uiteindelijk met drie man sterk de gok hebben genomen. En deze keer gewonnen! Voorlopig blijft het water hoog en omdat we nog graag deze dag terug willen, besluiten Leon en ik westwaarts te gaan. Maar mét de vogel! 

Waar het allemaal goed kwam! 

Lopend terug naar de fiets blijkt echter opeens mijn fietssleutel in geen velden of wegen te bekennen. Alle broekzakken zijn leeg en zoeken op de Boschplaat is onbegonnen. De fietsverhuur wordt op de hoogte gesteld, die tegen betaling wel de fiets op het uiterste puntje van het eiland moeten gaan ophalen. Daar zijn ze niet blij mee, maar dat ben ik natuurlijk ook niet... Er zit niks anders op dan in hoog tempo de Boschplaat af te lopen en eenmaal in de bewoonde wereld met een taxi naar de boot te gaan. Wanneer ik een taxi heb gebeld blijk ik nog 9km te moeten lopen en daar ruim te laat voor de boot aan te komen, ai... Gelukkig loop ik er wel behoorlijk wat minuten vanaf, maar de opluchting is groot als blijkt dat de taxichauffeur per gratie een paar kilometer over het fietspad mag rijden. Uiteindelijk kom ik zo ruim voor tijd in de haven aan, waar niet veel later ook Leon zwoegend arriveert (zijn accu was er mee opgehouden toen er nog een barre tocht van 10km met een stevige westenwind wachtte...). Moe maar voldaan varen we dus even later de haven uit, met een schitterende nieuwe soort en een mooi verhaal rijker!

Even een sleuteltjes zoeken...